EU-historie & actualiteit

Voor de verdere eenwording van de EU bestaat geen masterplan. De eerste stappen dateren al van kort na WO II en alle stappen daarna kwamen voort uit actuele ontwikkelingen. Wij noemen de EU daarom liever een sociale innovatie, gebaseerd op groeiende solidariteit, die nooit af zal zijn, gelukkig niet

Als inspiratie voor het denken over de EU in politieke context hierna een quote van Arnon Grunberg over Soevereiniteit:

Nederland is in feite een Amerikaans-Duits protectoraat. Alle anti-EU-bewegingen geloven dat de schijn van soevereiniteit de werkelijkheid is. De weg naar behoud van de laatste resten soevereiniteit loopt juist via Brussel. (Volkskrant 5 juni 2015)

Inwoners van de EU-landen en hun politieke leiders hebben altijd een groot vertrouwen gehad in de toekomst en kansen van een verenigd Europa. Tot halverwege jaren 90 van de vorige eeuw stond de verdere eenwording van de EU bovenaan alle wensenlijstjes: ruim 90 % van de bevolking steunde die, mede omdat er in een korte tijd zoveel positieve resultaten waren geboekt.

De laatste jaren is mede door de crisis sinds 2008, het besef gegroeid dat de bomen van de eenwording niet tot in de hemel groeien en dat daaraan ook nadelen en risico’s kleven. De actuele vraag is voor veel burgers of de EU de oorzaak of de oplossing is van de ontstane probemen.

Anti-Europa partijen zoals Front National in Frankrijk of bij ons de PVV zeggen dit antwoord te kennen en hun kiezers geloven dat. Er is echter heel weinig goede onderbouwing voor hun standpunten, vooral ook omdat niemand die kan leveren.

Wij onderbouwen met deze website en tijdens onze voorlichtingsbijeenkomsten graag de stelling dat de wereldwijde crisis niet aan de EU is te wijten. Integendeel, de problemen waren nog veel groter geweest als de EU niet had bestaan en dus niet had kunnen ingrijpen.

Toen de wereldwijde crisis in 2008 uitbrak was de EU al voldoende ingericht om aan de grootste problemen het hoofd te kunnen bieden; wel moesten we in hoog tempo aanvullende maatregelen nemen maar dat was op dat moment ook mogelijk dankzij het bestaan van de EU. En tot nu toe zijn vrijwel alle aanvullende maatregelen (met enkele uitzonderingen, zoals het eerste noodpakket aan Griekenland) effectief gebleken, met dank aan de deskundige inzet van EU-bestuurders incl. de ECB (Europese Centrale Bank).

Via deze argumentatie is dus onze stelling wel goed te onderbouwen dat de crisis veel zwaarder was uitgepakt voor individuele Europese landen als de EU niet had bestaan. We hebben zelfs weer vooruitzicht op duurzame groei, hoewel de bestrijding van de werkeloosheid nog achterblijft. Maar ook daar zitten Juncker c.s. sinds 2014 met het 10-punten plan bovenop.

Ook tijdens de recente ontwikkelingen rond Griekenland wordt EU-historie geschreven. Omdat de EU een Grexit heeft willen voorkomen door een land mede-risicodragend te financieren, zijn we de facto een transferunie geworden. Dit duidt op betrokkenheid en solidariteit zoals maatschappelijk ondernemers die graag zien: wel financiering, maar ook resultaatafhankelijk. Nu ook deze principiële hobbel is genomen, kan de de EU zich als sociale innovatie nog veel beter ontwikkelen, daarom zijn we op weg naar een #sterkereuropa.

Deze positieve interpretatie van de actualiteit wordt enige maanden na de  crisis rond Griekenland weer getemperd door de vluchtelingencrisis, waardoor de EU weer op zijn grondvesten schudt en in allerijl nieuw beleid moet ontwikkelen voor opvang in de gastlanden, grensbewaking, opvang in de regio en het voorkomen van aanslagen. We kunnen inmiddels wel blij zijn met de EU: geen enkel EU-land kan deze problematiek alléén goed oplossen. Daar is meer en betere samenwerking de enige structurele oplossing om verdere escalaties te voorkomen.

Zie voor actueel nieuws ook ons Twitter-account en onze nieuwspagina.

Een gedachte over “EU-historie & actualiteit

Reacties zijn gesloten.